Ερώτηση Κατ. Παπακώστα για την καθυστέρηση στην ανέγερση του Διοικητηρίου Καρδίτσας
12 Ιούν 2018
Η Χάρις Αλεξίου τιμάται!!! και βεβαίως «κλέβει» την παράσταση!
12 Ιούν 2018

Θυμώνουμε και πως μπορούμε να το διαχειριστούμε?

Μοιράσου το άρθρο:

Ο Κλινικός Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπευτής Μάνος Ζαχαριουδάκης απαντά στην Δέσποινα Τσούκα  για το συναίσθημα του θυμού  και την διαχείρισή του.

Αν και ο θυμός είναι απολύτως φυσιολογικό και πανανθρώπινο φαινόμενο και δικαιούμαστε να τον εκφράζουμε, πολύ σπάνια είναι χρήσιμος ή ωφέλιμος σε μας ή τους άλλους και σπάνια αποτελεσματικός μακροπρόθεσμα στον έλεγχο των άλλων (που αντιδρούν συχνά αντίθετα από τη θέλησή μας). Στις στρατηγικές διαχείρισης του θυμού συμπεριλαμβάνεται: Η συνειδητοποίηση ότι δεν είναι τα εξωτερικά ερεθίσματα (διαφωνίες, προσβολές, κατηγορίες, αποτυχίες) που προκαλούν θυμό αλλά η δική μας αντίληψη και αξιολόγηση του τι σημαίνει για μας, για την τιμή μας, τις σχέσεις μας, τη ζωή μας. Η συνειδητοποίηση ότι χάνουμε πολύ περισσότερα απ’ ότι κερδίζουμε με το θυμό και την εκδίκηση.

Ο θυμός είναι συναίσθημα-συγκίνηση και  μας δίνει τόσο πληροφορίες όσο και κίνητρο για δραστηριοποίηση (αντιμετώπιση ή εκδίκηση) σχετικά με πιθανές «σκόπιμες» (από τον υπεύθυνο θύτη) αδικίες, αναξιοπρέπειες, ταπείνωση, εξευτελισμό, προσβολή, υπερβολικές στερήσεις, πιέσεις, ή απογοήτευση/ματαίωση προς κάποιο σημαντικό επιθυμητό στόχο ή, στη βάση του, κάποιο κίνδυνο/απειλή που εμείς ή τα αγαπημένα μας πρόσωπα βιώνουμε.

Μπορεί να είναι προσαρμοστικός και αποτελεσματικός αν (1) απευθύνεται σε κάποιον που συνειδητά, σκόπιμα και αναίτια μου φέρθηκε ανέντιμα/άδικα ή (2) αν είναι χρήσιμος και βοηθά την επιτυχία κάποιου επιθυμητού στόχου. Αλλιώς (ο «κακός θυμός») είναι εχθρικός, παρορμητικός, ανεξέλεγκτος και γεννά επιθετικότητα. Πυροδοτείται από αντιληπτικά «αμυντικά» σχήματα ανέντιμης αντιμετώπισής μας, απώλειας της αυτοεκτίμησής μας, προσβλητικής ταπείνωσης ή καταπιεστικής κυριαρχίας από τους άλλους, άλλοτε δικαιολογημένος μα συχνότατα δυσανάλογος. Ενισχύεται από εξωπραγματικές ή υπερβολικές «προσδοκίες» συμμόρφωσης του άλλου με το ηθικό μας σύστημα αξιών. Επίσης γιγαντώνεται απο αντιληπτικές «στρεβλώσεις» όπως π.χ. την ετικετοποίηση (τερατοποίηση του άλλου), την απόρριψη του θετικού, το διάβασμα/μάντεμα της σκέψης (κινήτρων) του άλλου, τη μεγέθυνση (της σημασίας του γεγονότος) ή τα «πρέπει» (να ‘χω δικαίωση, ικανοποίηση, άμεσα). Επειδή πυροδοτεί πιο βασικές «ζωικές» αρχέγονες αντιδράσεις μας συχνά «τυφλώνει» τη λογική μας (δημιουργεί μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας και διευκολύνει την επιθετικότητα), τη πολιτισμένη ή πολύπλοκη σκέψη και αναστολές μας και μπορεί να οδηγήσει μονολιθικά σε αχρείαστη κλιμάκωση προσβολών ή βίας, συχνά προς αγαπημένα ή ευάλωτα πρόσωπα. Ενίοτε «σιγοβράζει» και δεν εκφράζεται καθόλου (από φόβο αντεκδίκησης ή τιμωρίας από δυνατότερους) δημιουργώντας ψυχοσωματικά συμπτώματα, στρες, παθολογική αυτοκατηγόρεια, ή αποξένωση φίλων/συνεργατών. Η ανάγκη να μειώσουμε τα πρέπει/απαιτήσεις/στάνταρντς μας. Οι γνωστικές «πρόβες» και εξάσκηση απαντήσεων σε περιστάσεις που συνήθως προκαλούν οργή. Η συναισθηματική κατανόηση των σκέψεων και των (συνήθως όχι κακόβουλων) κινήτρων των άλλων. Στρατηγικές διαπραγμάτευσης και λογικής χειραγώγησης. Όσο πιο νωρίς συλλάβουμε, αμφισβητήσουμε κι εξουδετερώσουμε τις οργισμένες σκέψεις μας, πριν τυφλωθούμε, τόσο το καλύτερο.

Μοιράσου το άρθρο: