Το Πήλιο μπορεί να γίνει ο απόλυτος τουριστικός προορισμός
10 Μαΐ 2018
Ο συνθέτης Αλέξανδρος Καρκάλας μας ταξιδεύει με την μουσική και τα τραγούδια του!
13 Ιούν 2018

Ερανίσματα ΨΥΧΗΣ

Μοιράσου το άρθρο:

Μια εκπομπή που όφειλε να είναι μουσική, άλλα τελικά έγινε (δεν μπόρεσε να μην γίνει) μια εκ βαθέων εξομολόγηση με με  καλεσμένο της Δέσποινας Τσούκα  τον εικαστικό Χρίστο Σιψή.
Σκόρπιες σκέψεις για τις τέχνες που ψάχνουν να βρουν την ενότητα τους μέσα από την ανά-μνηση/ανά-κληση αυτού που υπήρξε η ζωή ενός ατόμου που νιώθει ότι η όποια δημιουργική ικανότητα του δωρίστηκε δεν του ανήκει και, κατά συνέπεια, οφείλει να επιστρέφει στο κοινωνικό σύνολο ότι δανείστηκε από αυτό, για να δημιουργήσει ότι καλύτερο μπόρεσε να δημιουργήσει, γνωρίζοντας, πάντα, ότι οι δυνατότητες της πρώτης ύλης που χρησιμοποίησε (λέξεις κάποιες φορές, χρώματα κάποιες άλλες)  θα ξεπερνούν κατά πολύ το τελικό δημιούργημα.

Ο Χρίστος άρχισε να συλλέγει χρώματα, εικόνες, τραύματα και διλήμματα αρκετά χρόνια πριν, κάπου εκεί που το βουνό των κενταύρων συναντά την θάλασσα των Αργοναυτών.

Εκεί – δηλαδή εδώ, μια και ακόμα στον ίδιο τόπο ζει- του δίδαξαν να κρατά μολύβι και να αφήνει τα ίχνη του στο λευκό και –ίσως- στον πανδαμάτορα χρόνο. Από φίλους και εχθρούς έμαθε να αποθησαυρίζει στη μνήμη του και το θεατό και το μη θεατό και να ιχνεύει τις διαδρομές της αλήθειας, του ψεύδους, του καλού και του κακού. Τους είναι ευγνώμων…

Έζησε, άκουσε, είδε, ερωτεύτηκε για αρκετά χρόνια στην μικρή του πόλη.  Έπειτα ταξίδεψε.  Προσπάθησε να οργανώσει τη σκέψη του και να κατανοήσει τι είναι το ον και τι η κοινωνία, μελετώντας μεγάλους στοχαστές κάπου στην ορεινή ανατολική Γαλλία. Στο Παρίσι έμαθε πόσο επικίνδυνο είναι το να βρεθείς στο βαρυτικό πεδίο ενός κορυφαίου διανοητή.

Έπειτα, ξανά πίσω, στη δική του Ιθάκη, όπου προσπάθησε να διδάξει σε άλλους ανθρώπους πώς να σκέπτονται και να γράφουν.

Όλα αυτά τα χρόνια κατέγραφε τις εμπειρίες του – πιο συχνά με μορφή στίχων, σπανιότερα με άλλα κείμενα ή σχέδια- μελετούσε την ιστορία της τέχνης και «μαθήτευε» κοντά στους πιο μεγάλους ζωγράφους από την Αναγέννηση μέχρι τις μέρες μας.

Όταν ένιωσε έτοιμος, αποφάσισε να εγκαταλείψει (μερικώς) την αχρωματοψία του λόγου και να περάσει στις μορφές. Έτσι άρχισε να αποτυπώνει συστηματικά την δική του αντίληψη για τον (εξωλεκτικό) ορατό κόσμο σε χαρτιά, καμβάδες και ξύλα.

Έδειξε τούτες τις προσπάθειές του – μόνος ή με άλλους- στον τόπο μου (Πήλιο και Βόλο), στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, και στην Ιταλία. Τελευταία του έκθεση στη φιλόξενη αίθουσα Αγκάθι – Καρτάλος.

Και συνεχίζει!!!

 

 

Μοιράσου το άρθρο: